Wednesday, March 4, 2009 // 5:32 AM
I WAS NEVER A GOOD ACTRESS
I’m not a good actress..actually Jenn said I was a lousy one..
Kahit pa sandamakmak ng theatre or acting workshop na ang pinagdaanan ko eh why can’t I use my knowledge on that thing on these kind of situations..
Yea..i know I’m stupid..
ITINAMA ko lang ang MALI..
Yan ang tanging naisasagot ko sa mga taong nag-aabalang magtanong kung buhay pa ba ako..
Actually, I’m dying..i’m killing myself..
Naniniwala na lang ako sa bible na ‘we need to die in order to gain life’..
Naniniwala na lang ako sa tinuro sa Philo class namin na ‘every end is a beginning, every beginning is an end..’
Everything is suffocating..kahit pa sabihing nagpapansinan na kami or what..
It’s so hard to restrain myself from holding her hand,touching her hair, clasping her arms, hugging her, kissing her..it’s killing me..
Ito na yata yung sinasabing ‘so near yet so far’..
I know I don’t have to right to complain coz it was my decision but it doesn’t mean that I don’t have the right to be hurt by that decision and by every action I need to take that comes with it..
Honestly, I’m not doin’ well..
Every morning I don’t know where I get the strength to get out of bed..parang gusto ko na lang mahiga maghapon..paliguan ng luha si Baby Stripe..hintaying gumabi at matulog na lang ulit..
Napaka-emo..unproductive..miserable..yan ang mga madalas na comment nila sakin ngayon..
What the heck.?! Haven’t you experienced being torn into pieces and those tiny pieces were scattered where you can never find them..
How do I feel? I feel empty..
Para akong nakatali sa isang upuan habang pinapanuod siyang mapilitang layuan ako, pinapanuod siyang mapilitang hindi gawin ang mga bagay na nakakapagpasaya samin, pinapanuod siyang unti-unting mawalan ng pag-asa na may ‘kami’ pa, pinapanuod siyang masaktan ng bawat kibot ko na hindi naman talaga ayon sa gusto kong gawin,pinapanuod siyang mapilitang huwag na lang akong mahalin..
Ewan ko..everything is just so painful to the point na hindi mo na alam kung anong gagawin sa sarili mo..
Bestfriends..ganun kami..parang lumulunok ako ng libo-libong bala ng stapler kapag sinasabi ko yun..
Gusto kong isipin na isa itong malaking gaguhan pero hindi pa naman sakin nawawala yung pag-asa na magiging ayos din kami sa ganitong sitwasyon opagdating ng tamang panahon..
Sabi ko nga sa kanya eh sana may guidelines or may school na lang para sa ‘Art of Moving On’..
Monday nangyari..
Nung Tuesday eh mghapon akong ngumawa, maghapon siyang umarte na as if everything’s fine and under control..maghapon niyang kasama ang CC11 samantalang ako eh pinagtyagaan na lang ni Kate at Chan na samahan na magmukmok sa classroom at sa my kubo..
Ngayong araw na’to eh maghapon kaming magkasama kasama ang CC11 na as if walang nangyari..magkadikit lagi like the usual ‘us’..at maraming di naniniwala na mag-bestfriends na lang nga kami..
Two very different days..totally opposite from each other..
Now I’m just afraid on what’s gonna happen tomorrow..
Baka iba nanaman kasing coping mechanisms ang i-try namin..
Pagod na’ko umiyak..pagod na rin ako magpigil..di ko na alam kung ano gagawin ko bukas..
Hindi ko kakayaning iwasan niya pa ako..napakaselfish ko.,I know..
Engkanto Ng Blog Ko
