Matagal na rin pala akong hindi nag-b-blog..for some reasons..
bakasyon at walang net sa bahay

ipinagdadamot ni mama si Syg

busy-busyhan sa pagbabasa ng kung anu-ano

na-dry up ang artistic juices for blogging..haha.!

- - -

Ang dami ko palang hindi naiblog..

Yung rollercoaster burpdei ng Niawniaw ko..

Yung pamatay na enrolment sa Ateneo..

Yung nakakapagod ngunit nakakafulfill na ORSEM’09..

Yung first day of class bilang isang irregular 2nd year student..

At yung bago naming anak na si Carlisle..

- - -

Yea..may anak nanaman kami..bwahaha.!

Eldest kasi diba si Flaflop Pikopiko Syg “Syg” [laptop] – December 20 si Kate ang nagpangalan from the word SISIG -- kinahiligang kainin ng mga taga-PILLARS sa Molino..

Second si “Stripe” [may cancer na bading na teddy] – December 28.. gift siya sakin ni Nakita nung December na nagkita kami sa Megamall.. it’s name was from our lesson in NSTP “Hope for the Flowers”, yung protagonist dun na caterpillar Stripe ang name..

Third si Crickette “Cricky” [mini pusa na heart-shaped ang nose] – February 14 obviously eh gift ko sa kanya nung Labentayms..si Cricky ang “ring bearer” namin nun..haha.! yung name eh dati nya nang name na nakasulat sa tag when bought..

Ngaun naman si “Carlisle” [ang DSLR Canon 1000D namin for our Photography class] – June 7 siya ang latest..hihi.. kinuha ni Niawniaw kay Dr. Carlisle Cullen ng Twilight yung name kasi ma-appeal daw yun sa movie kaya bagay daw dun sa cam..toinx.! medyo ayaw ko nga kaso wala naman akong maisip..haha.!

- - -

Yan tuloy bigla akong napakwento tungkol sa mga “anak” namin..

siguro dahil na rin 'to sa pantasyang we'll marry each other someday and we'll have a real happy family..hai..

pangarap ka na lang ba.?

pangarap nga..N-A-G-I-E = T-A-N-G-A..

i'll just have to be hopeful na magiging "supermegaeverbestfriendsforever" kami in the near future..
we're both positive about it so it'll happen..

IT WILL HAPPEN..

if not

WE'LL MAKE IT HAPPEN..[* evil expression..wir skiri wen wir tugidir..wihihi..hihihi..]

- - -

sa totoo lang kasi eh napapadalas nanaman ang mga away namin…

I’m really scared about what’s happening..
nakakapraning kaya..yung tipong kada magbabangayan kayo eh feeling mo sawang-sawa na siya sa mga arte mo tapos walang-wala kang magagawa kapag bumigay na siya at iniwan ka dahil sa tuluyan na siyang sumuko sa mga katangahan mo..hai..

ewan ko nanaman tuloy..yan na lang ang tanging nasasabi ko kapag di ko na talaga alam kung ano ang dapat gawin sa kanya..sa sarili ko at sa sitwasyon..ewan ko..
tipong bahala na si Batman..bahala na rin ang kung sino pa man diyan kasi parang pakiramdam ko eh incapacitated na akong gumawa pa ng move kasi feeling ko kapag tumira nanaman ako eh palpak lang naman..nakakatanga..

pero..hindi ko maunawaan ang sarili ko dahil sa patuloy pa ring humihigpit ang hawak ko sa kawalan..

ayon nga sa saying na nabasa ko..
“there is no greater love than the love that holds on where there is nothing left to hold on to..”

Nakakapagod man kumapit sa wala eh alam mo namang may sasalo sayo sa pagbagsak mo, kaya siguro masaya pa rin at nagpapatuloy..

May papupuntahan din ang lahat ng ‘to..[emow]

pakxet.! sabi ng MERON eh.! rawr.!

Labels: emoteRAnt, nakita k0