Saturday, May 2, 2009 // 5:40 PM
Sweet Escape
“Everyone is capable of making themselves happy, but happiness is somewhat very different when someone else does it for us..”
Just finished reading the last book of the Twilight Saga. Breaking Dawn..
It took me about a week all in all to read the 5 books..
Pinagtyagaan ko ang Twilight, Midnight Sun [partial draft], at New Moon sa e-book..tapos nakahiram na’ko ng book ng Eclipse at Breaking Dawn sa bestfriend kong si Nicole..whew.! [thanks bezZ.!]
darn..masakit na nga ulo ko..
para sa mga kapatid ko baliw na daw ako kakabasa..
si mama at si papa naman tuwang-tuwa dahil sa wakas eh wala na daw akong babasahin..[as if wala ng ibang libro sa earth..duhh]
ewan ko ba pero I find other parents happy kapag mahilig magbasa anak nila, my aunt’s and uncle’s are very happy at ginagawa pa nila akong good example sa mga pinsan ko kasi mahilig daw ako magbasa..
pero I find it really weird na sa bahay my parents doesn’t encourage reading that much and sa magkakapatid eh si Faye lang ang nakakasundo ko sa pagbabasa..
para kila mama kasi baka daw naapektuhan na studies at nawawalan na daw time sa bahay at hindi na daw alam priorities..duhh..as far as I know I’m not neglecting my duties at home..
sa mga kapatid ko naman eh they don’t find anything interesting in reading books, they prefer watching tv, texting, playing the guitar or using the kompooper kesa daw i-bore ang sarili nila sa pagbabasa tulad ko..
ako lang sa bahay ang mahilig basahin ang kung anu mang mababasa na interesante sa harap ko..
is that insanity? Is that something for them to be worried about? C’mon!
I just enjoy reading books specially fictional novels coz they divert my attention from unpleasant thoughts that keep on bugging me..nawawala ako sa realidad at least for a while..
Sa Twilight Saga eh na-enjoy ko masyado yung love story, yung wholesome romance at yung exciting twists ng story at role ng characters..ngayon lang ako nakabasa ng series..kadalasan eh yung isa-isa lang from a certain author like Paulo Coelho, Mitch Albom, Bob Ong, Og Mandino, etc. tapos yung inspirational books like Chicken Soup chuchu and basta mga inspirational..
Pag fiction kasi eh nalalagay ko yung sarili ko sa sitwasyon, sa wild ba naman ng imagination ko..hihi..
Sa inspirational naman eh wala lang, lessons to be learned na after ko basahin yung libro eh limot ko na rin naman lahat ng nalaman ko sa librong yun so kailangan ko ng mangilan-ngilang re-read para matandaan..haha.!
I find myself really absorbed into what I am reading, that’s why I enjoy reading a lot..
It makes me forget the real world..it makes me oddly happy..
Kailangan ko lang naman pasayahin ang sarili ko kasi malayo ako sa tanging bagay na nakakapagpasaya sakin in a very different way..yung tanging tao sa earth na nag-aabala para sumaya ang isang tulad ko or kahit di man mag-abala pa eh the mere presence is more than enough..
Weird..pero may mga taong ganyan na lang ang epekto sa’tin..nakakabano..nakakamiss..
Labels: nakita k0, RANTics RANTology
Engkanto Ng Blog Ko
