Monday, May 4, 2009 // 11:47 PM
Take ME with YOU, keep me PLEASE
Saturday, April 25, 2009 to Monday,May 4,2009
You may be another sad note in my piece yet my song won’t be more complete without you..
Whew! [sigh]
I just got home from the biggest wedding of the year..haha!
Our friend and sister at Church Ate April got married today to our Head Catechist Joel..
Ngayon lang ako naka-appreciate at naiinggit sa isang wedding kasi ngayon lang ako nasali sa preparations and everything in between..enjoy kaso nakakapagod most specially in dealing with the caterers and designing the reception area..
Parang ayoko na nga magpakasal in the future kasi nakakastress pala..
I’ll just tell my groom na, “Magbarkada na lang kasi tayo! Hindi pa magastos..”char.! haha.!
Actually, I was really envious about Ate April’s contentment and happiness at that moment, that’s all..
Well, I don’t have any plans to get married yet, haha.! Wala pa ngang groom eh! Haha.!
Will there ever be someone daring enough to spend the rest of His human existence with me?!
Think twice people..you call that thing S-U-I-C-I-D-E..wahaha.!
Actually I just miss someone so much that’s why I’m trying to divert my attention through making fun of everything..niawr..
[11 days gap before nadugtungan ang draft]
May 4, 2009
Asar..lagi na lang kami nag-aaway this past few days..
Kahit sa text eh hindi namin pinapalampas inisin ang isa’t-isa...hai..
Alam ko madrama, maarte, demanding at selosa akong nilalang, I actually agree dun sa nag-comment sa blog nya na ‘arte naman nyan ni nagj’..pero I thought isa siya sa mga taong lampas impyerno ang pasensya pagdating sa mga kabanuan ko sa buhay..
nabibilang lang kasi sa dalawa kong kamay yung mga taong yun, I just thought she’ll survive..
but I guess I was wrong kasi kung dati eh hindi niya naman pinapatulan ang mga ‘kaartehan at kadramahan’ ko eh ngayon parang napuputol agad yung ‘pisi ng pagpapasensya’ niya sa umpisa pa lang ng pag-uusap/pagdidiskusyon namin..
well, I can never demand for consistency kasi as much as it hurts to admit eh alam ko naman from the start eh mawawalan at mawawalan siya ng pasensya sa isang tulad ko kapag hindi na kami mag-asawa..
kaso masakit lang talaga tanggapin ang katotohanan kasi nga diba TRUTH HURTS..[in-English lang ah..toinx!]
ewan ko lang..siguro yung fact na kaya niya nang gawin sakin yun at ako naman eh takot na takot gawin yun sa kanya kasi takot akong mawala siya..alam ko inuubos ko ang pasensya niya pero hindi ko alam na nauubos pala talaga yun..
pasensya na sa mga nakakabasa.,tanga lang kasi talaga ‘tong nag’type nito..isang tangang kailangan ng makikinig or at least may magbabasa ng hinanaing sa life [if ever meron mang tao diyan na walang magawa sa buhay o na’curious lang]..
I can’t take the distance..NAGA-LIGAO..buti kung nalalakad lang o pwede ring tricycle o jeep..kaso hindi eh..2hrs. sa bus..hai natu..nakakabaliw na ngang mag-isip tapos mag-aaway pa..kamusta naman yun?
Napaka-effective na paraan para i-bridge yung distance diba..
Parang nagtayo ng tulay to connect the gap between two islands pero hindi naman pinakinabangan kasi after itayo nung tulay eh biglang nagka-Earthquake na naging dahilan ng pagdrift nung dalawang islands farther away from each other..so which means nasira agad yung tulay diba?
Nag-agree ka? Kung oo, nag-agree ka sa logic ng isang takas sa mental..Kung hindi, pasensya na, hindi pwedeng hindi, dun ka na lang sa blog mo at magtype ng kung anu-ano tulad nito..
Labels: nakita k0, RANTics RANTology
Engkanto Ng Blog Ko
